tralalala lalala lalala :)

Zaczynamy pakowanie w końcu!
Robię ostatnie pranie, przeglądam szafy i wymyślam co by tu jeszcze zabrać i co by jeszcze ewentualnie dokupić (ostatnie zakupy jutro są w planie bo dziś jeszcze czeka mnie ostatnia nocka w pracy).

JEJKUUUUUUUUUUUUU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jestem tak szczęśliwa, że już tak bardzo niedługo zobaczę rodzinkę, że aż chce mi się podskakiwać :D

Muzyka na full (Julitko dziękuję za Pink - bardzo dodaje energii do przekopywania szafy ;)) i do dzieła!!!!!!!

hasło dnia :)

.... z tą małą różnicą, że my mamy dwupokojowe więc sobie wyobraźcie......

jak dobrze, że już środa wieczór....

byle do końca tygodnia jeszcze pociągnąć!
Jeszcze tylko dwie nocki w pracy a później ostatnie zakupy, pakowanie i ostatnie godziny odliczania a później już tylko 2.5 godziny lotu i będziemy w DOMU!!!

Po blisko dwuletniej nieobecnoci!
A potem dwa tygodnie laby! Spotkań rodzinnych, przyjacielskich! Kilka nowych osób do poznania!
Kilka miejsc do odwiedzenia! Codzienne poranne spacery z M. (obiecaliśmy sobie, że godzinę co rano spędzimy bez względu na pogodę na spacerze. Tylko we dwoje! Ciesząc się swoją obecnością i przy okazji korzystając z okazji dostarczając swoim starym kościom trochę ruchu :) )
Dwa tygodnie bycia rozpieszczanym przez mamę, która specjalnie wzięła urlop na czas naszego pobytu :)
Dwa tygodnie patrzenia jak Amela poznaje się z dzieciakami z rodziny i spędza czas w towarzystwie kuzynek!

Ma ktoś maszynkę do zatrzymywania czasu?? Bo ja bym chętnie wynajęła na te dwa tygodnie ;)


ps. A jutro dzień pełen emocji w przedszkolu. Po ponad 19 przepracowanych tam latach, odchodzi na emeryturę ukochana przez wszystkie dzieci opiekunka.
Już mi żal Amelki, która jeszcze chyba nie bardzo rozumie, że pani W. po powrocie z przerwy świątecznej w przedszkolu już nie zastanie :(
Narazie jest podekscytowana tym, że jutro zaniesie jej prezencik i kartkę (a co jak co ale prezenciki -ale koniecznie pięknie opakowane - to jest to co Tygrysy i Amelki lubią najbardziej :))

Biała Góra....

Biała Góra - znana powszechnie jako Mont Blanc (4807m npm).
Dziś swojego szczęścia szuka na niej Bartek z trzema kolegami.

Proszę niech każdy kto ma tylko możliwość trzyma za nich kciuki!
Niech wejdą na szczyt bezpiecznie i niech później z niego zlecą cało i zdrowo!
Ze stresu mimo, iż mam za sobą przepracowaną noc (i kolejne dwie w perspektywie) pewno nie uda mi się dziś zasnąć ani na chwilę!

Jeśli im się uda zrealizować plan będzie to historyczna - pierwsza taka próba!
Do tej pory (z tego co się orientuję) nikt jeszcze nie wszedł na szczyt Białej Góry i nie zeskoczył z niej by sfrunąć na dół na skrzydle...

Dumna jestem z tego mojego brata ale z drugiej strony boję się dziś o niego jak cholera....

źródło

znak życia...

Jestem, żyję, pracuję, odliczam dni do wyjazdu do Polski, planuję przyjęcie urodzinowe Amelki, robię ostatnie zakupy ale w środku tak naprawdę nic mi się nie chce.

Dół zimowy jakiś się mi przyplątał i za nic nie umiem go kopnąć w zadek i powiedzieć, żeby sobie znalazł inny obiekt zainteresowań...

Ani książka zaczęta ze 2-3 tygodnie temu nie kusi, moje kartki i wszystkie projekty hafciarsko-dekoracyjno-wielkanocne leżą pozaczynane i wygląda, że może na przyszły rok będą gotowe....

Nawet na blogu nic nie piszę bo każdy i tak ma dosyć zimy, własnych problemów i po co Wam jeszcze dokładać??

Tymczasem naświetlam się lampą antydepresyjną i słucham muzyki i liczę, że to pomoże choć odrobinę rozwiać te szare chmury znad mojej głowy (czekolada nie pomogła)....

ps. Piosenka dzisiejszego dnia

dosyć!!!!!!!!!!!!!

Mam dosyć tej cholernej zimy!
Dosyć chorób, infekcji, kontuzji i innych depresji!
Dosyć stresów w pracy!

Chce poprostu normalnie żyć!
Bez ciągłego zamartwiania się o zdrowie czy to swoje (choć tym jakoś najmniej się zamartwiam) czy Marka i Amelki (tu już o wiele bardziej!)!
Chce chodzić do pracy i przekraczać próg bez ściśniętego w gulę żołądka!
Chce znów choć jednego słonecznego dnia!

Chcę żeby mi się znów chciało!

A najbardziej na świecie chcę już urlopu i do mamy!
Ciężko jest nie widzieć rodziców przez blisko 2 lata! :(

Dobrze, że to już tak stosunkowo niedługo! Czym jest kilka tygodni w porównaniu do tych 2 lat??
Dam radę! Dam radę! Dam radę!

dla Elsy...

Kochani niech jutro zaświeci dla Was słońce!

* źródło: Internet