hasłować?

Ostatnio coraz częściej myślę o zablokowaniu bloga. Będzie on dostępny dla osób, które choć w części znam (nawet jeśli tylko wirtualnie) i dla rodziny.
Jeśli ktoś ma ochotę śledzić dalsze losy naszej rodzinki proszę o zostawienie namiarów na siebie w komentarzu pod dzisiejszym postem lub o napisaniu maila na adres amelkowamama@gmail.com
Myślę, że bezhasłowo będziemy dostępne do końca wakacji a od września blokada....


Z innej beczki muszę napisać, że w ostatni czwartek przeżyłam chwile grozy. Schodziłam po schodach z Amelką, kiedy Mała usłyszała przekręcany w zamku klucz i tatę wracającego z pracy. Zwykle, kiedy jedno z nas wraca do domu Amela rzuca wszystko i biegnie pędem na spotkanie z szeroko rozłożonymi ramionami. Podobnie było i w tym przypadku. Jednak zapomniała chyba, że po pierwsze jest w połowie schodów a po drugie, że zostawiła na tych schodach kilka klocków. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć lub chociaż ją złapać - Mała przyspieszyła schodzenie i praktycznie zaczęła zeskakiwać z kolejnych schodków. Ale kiedy przyszło do przeskoczenia stopnia, na którym leżały klocki oczywiście straciła równowagę i poleciała prosto na sam dół. Mnie zamurowało z przerażenia i na sekundę zamarłam po czym zaczęłam krzyczeć i chyba jednym skokiem pokonałam pozostałe stopnie (a było ich chyba z 7), porwałam Amelę na ręce i zaczęłam przytulać i całować. Kiedy M. wszedł do domu (wszystko trwało dosłownie kilka sekund), siedziałam na sofie płacząca i roztrzęsiona z wtuloną we mnie i krzyczącą w niebogłosy Amelką.
Dopiero później dotarło do mnie, że porywając ją z podłogi bez sprawdzenia czy nie zrobiła sobie krzywdy mogłam ją jeszcze bardziej narazić, ale działając pod wpływem chwili, adrenalina i przerażenie wzięły górę. Jedyne o czym mogłam w tamtej chwili myśleć, to tylko by jak najszybciej ją przytulić i uspokoić jej przerażone małe ciałko :(
Na szczęście na strachu się skończyło ale uświadomiłam sobie wtedy, jak niewiele trzeba, żeby doszło do tragedii i jak bezradni czasem jesteśmy kiedy coś się dzieje naszym dzieciom a my nie możemy temu zapobiec...
Obym nigdy więcej nie musiała się tak czuć...