Było fajnie i rodzinnie. Takich chwil najbardziej w naszym życiu mi brakuje. W pogoni za lepszym jutrem, mijamy się w drzwiach wracając z pracy czy do niej wychodząc.
Od jakiegoś czasu uczymy się trochę zwalniać tempo. Z zabieganej codzienności staramy się wykrawać godzinę, czasem dwie lub trzy, kiedy jesteśmy z M. tylko dla siebie i kiedy Amelka ma nas razem tylko do swojej dyspozycji. W miarę możliwości (głównie pogodowych) staramy się wówczas wychodzić z domu, zapominać o codziennych problemach i cieszyć chwilą :)
Właśnie tak było przez całe niedzielne przedpołudnie:
No comments:
Post a Comment