o Amelce...

Blog ten nosi tytuł AmelkowaMama i z założenia miał być poświecony tylko i wyłącznie naszej córeczce. Ostatnimi czasy głównie ze względu na zamieszanie związane z przeprowadzką zaniedbałam bloga a jeśli już pisałam to głownie o postępach w przeprowadzce i urządzaniu się w nowym domu.

Dziś będzie więc o naszej zbuntowanej 3 latce :)

Kto ma dziecko ten wie, że każdy dzień jest różny od poprzedniego. Nigdy nie wiadomo czego można się po takim brzdącu spodziewać (a jeśli jest tak obdarzone wyobraźnią jak nasz egzemplarz to czasem jest naprawdę wesoło ;) )

Czasem pójdzie spać o wyznaczonej porze ale tylko pod warunkiem, że na  głowie ma założoną plastikową tiarę (bo akurat tak napewno chodzą spać księżniczki ;)), czasem po obiedzie zarządzi, że przyszedł czas na "śnianko" (śniadanko) co w jej przypadku znaczy, że ma ochotę poprostu na miseczkę płatków z mlekiem, czasem w supermarkecie na zakupach podbiegnie do taty, podciągnie mu t-shirt i obdarzy soczystym całusem w sam pępek (!!!) a czasem do kupki znikającej w otchłani muszli klozetowej zakrzyknie smutnym głosem "bye bye bobek" :D !!!

A my możemy się tylko roześmiać lub zacząć zbierać szczękę z podłogi, opadniętą z wrażenia dla jej niektórych pomysłow :)

Uwielbiam ją i chwile, które mamy tylko dla siebie. I trochę mi smutno na myśl, że już od sierpnia pójdzie do przedszkola. 

Patrzę na Nią i nie mogę się nadziwić, jak ten czas szybko zleciał! Dopiero do domu przywiozłam takiego Okruszka otulonego zielonym welurkowym dresikiem a tu już mi po domu biega taka panna wyrośnięta! 

I choć jeszcze z mówieniem u niej średnio (ciagle pracujemy nad zasobem jej słownika) to już próbuje się z nami wykłócać o swoję i to na dodatek w dwóch językach!!! 

Tak było 3 lata temu:

 w drodze ze szpitala...

 pierwsze minuty w domu...

 mam juz cały tydzień :)

A tak jest dziś:

relax w ogródku (coś ten płot taki dziwnie kolorowy...)

 ...to namówię tatę i razem go pomalujemy :)