uszka...

Dziś nie poznaję własnego dziecka - na codzień niejadek z niej straszny i nieraz kończą mi się pomysły na smaczne i pożywne dania.
Dziś rano, zaraz po wstaniu pierwsze jej słowa jakie usłyszałam to: "I'm hungry, Mamuś! daś mi śnianko???" :)
I tak cały dzień chodzi i powtarza :) ale nie tylko na słowach się kończy - bo faktycznie widać dziś, że jedzonko jej smakuje. Począwszy od "śnianka" kiedy to wsunęła niemal pół bułki z szyneczką i zapiła kubeczkiem herbaty owocowej (a w całym swoim 3.5 letnim życiu wypiła może z takich kubeczków 10, bo normalnie to herbaty nie znosi), po drugie śnianko (drożdżówka z budyniem i malinami i drugi (!!!!) kubeczek herbatki), obiadek (4 pierogów z serkiem), aż po kolację (znów pierogi - tym razem z jabłuszkiem).
(Kto mnie zna ten wie, że lepić pierogów nie znoszę i jeśli mi się już zachce raz na 3-4 miesiące to zwykle lepię kilka rodzajów - ruskie dla M. i z twarogiem lub owocami dla siebie i Małej, tak słowem wyjaśnienia, żeby nie było że żyjemy tylko na kluchach ;))

No ale do sedna, bo się już pewnie zastanawiacie co mają pierogi do wspomnianych w temacie uszu ;)

Widząc Amelkę ze smakiem pałaszującą kolację, mówię do M. "zobacz Kochanie, jak Amelci pierogi smakują. Wcina aż jej się uszka trzęsą"
No co przerażona Krasnalińska podnosi znad talerza głowę, rzuca widelcem i łapie się obiema rączkami za uszy, sprawdzić co też ta mama opowiada.
Widok jej ogromnych ze zdziwienia oczu - bezcenny :)